Gallerie Alex Daniels

Scroll down for Dutch Version
13 September, 2006-Mahomi Kunikata, Kaikai Kiki Co., Ltd., and Reflex New Art Gallery proudly present "March of the Absent Friends," a solo show featuring new paintings and other work by Mahomi Kunikata.

Kunikata's work is deeply personal and psychological.  Heavily influenced by the otaku culture of sexually explicit manga, Kunikata's work adopts the genre's conventions to explore and communicate issues of abandonment, masochism, and depression. Often filling notebook after notebook with nightmarish depictions of cruelty, Kunikata's personal drive to produce drawings overpowers the careful, methodical approach necessary to produce a professional comic work.  The result is raw, powerful, and confronting.

Art critic Midori Matsui writes, "Embodying the darker side of the adolescent psyche, Kunikata reveals the regressiveness of contemporary Japanese society caught in its cycles of infantile play, while at the same time her visceral response to its chaos provides a way beyond its abject lack of meaning."

Introduced to the art world through Takashi Murakami's GEISAI event and its precursor Geijutsu Dōjō, Kunikata has shown her work in several group exhibitions internationally, including Little Boy at the Japan Society in New York in 2005 and J'en Rêve at the Fondation Cartier pour l'art contemporain in Paris in 2005.  Her work has been exclusively featured at NADA Art Fair (Miami, 2005), GEISAI #9 (Tokyo, 2006), and VOLTAshow02 (Basel, 2006). This will be her first solo show at a contemporary art gallery.

About Kaikai Kiki
Kaikai Kiki was founded by Takashi Murakami in 2001, and evolved from its predecessor, the Hiropon Factory.  Its goals as an enterprise include the production and promotion of artwork, the management and support of select young artists, general management of events and projects, and the production and promotion of merchandise.  With bases in Tokyo and New York, Kaikai Kiki is a pioneering organization looking to the future to broaden the horizons and parameters of contemporary art. 

Manga: Japans voor strips.
Manga: iedereen in Japan leest ze - de Japanse regering doet zelfs belangrijke mededelingen niet via televisie of kranten, maar via populaire mangatijdschriften.

Manga: veel kunstenaars in Japan laten er zich door inspireren.

Manga: er is voor zover bekend, maar één Japans kunstenaar die deze ge-airbrushte en gelikte striphelden met hun vaak uitvergrote ogen (^ - ^) op zo'n morbide en tegelijkertijd poëtische en humoristische manier weet te verwerken tot nieuwe, ontregelende kunst: Mahomi Kunikata.

Zij is een van de zes protégés van Takashi Murakami, die nu gezien wordt als de kunstpaus van Japan. In het Westen verwierf hij bij een klein publiek faam door ‘Hiropon' en ‘My Lonesome Cowboy', twee megasized en seksueel zeer expliciete ‘stripheldbeelden'. En het grote publiek leerde Murakami in 2003 kennen door het customizen van Louis Vuitton-tassen met zijn eigen bedachte mangahelden  ‘The Power Puff Girls'.

Net zoals Murakami is Mahomi Kunikata (geboren in 1979), in 2000 afgestudeerd aan de Nippon Design College - vooral geïnteresseerd in otaku, de meer seksueel expliciete versie van manga. Ze kiest hierbij niet voor de makkelijkste weg. Voor Kunikata geen parodie of uitvergroting. Integendeel! In haar fragiele, op het eerste oog naïeve tekenstijl - bij nader inzien zeer trefzeker en volwassen - ‘stript' Kunikata deze duistere taboewereld als het ware.  Alle frustraties, verlangens en remmingen die achter deze tekenfiguren schuilen haalt ze naar het oppervlak. Ze legt hiermee de psychologische en maatschappelijke stress bloot waaronder de Japanse drukkende prestatiecultuur gebukt gaat.

Kunikata verwerkt dit onder meer in uitvergrote stripverhalen - die van links naar rechts gelezen moeten worden - waarin eenzaamheid, depressiviteit en het gevoel nutteloosheid en vreugdeloos masochisme de boventoon voeren. En ondanks deze vaak negatieve en morbide kijk op de wereld, roepen haar werken ook plezier en zelfs humor op. Zoals de subtiele portretjes van wezenloos kijkende mangapoppetjes die bijvoorbeeld verveeld hun schaamlippen optutten met lippenstift.

Het zijn interessante, maar ook verwarrende verbeeldingen van jonge Japanners die, net zoals Kunikata zelf, onzeker en angstig de overgang van jeugd naar jonge volwassenheid beleven. En om deze angsten te duidelijker te visualiseren, toont Kunikata daarom deze jongens en meisjes vaak in een wereld die wordt aangevallen door aliens, als symbool voor vervreemding en het je niet meer thuis voelen in je vertrouwde habitat. En het navrante: deze jongens en meisjes hebben het gevoel dat er ook een alien - symbool voorbije jeugdige onschuld of komende volwassenheid? - in hun eigen lichaam huist die er, hoe dan ook, uit moet.

Haar eerste samenwerking met Takashi Murakami dateert uit 2002 toen ze deelnaam aan de door hem in Tokio georganiseerde kunstmanifestatie met alleen jonge Japanse vrouwelijke kunstenaars, Tokyo Girls Bravo 2. In 2003 gevolgd door het Geisai 4-festival, waarmee Murakami met succes een nieuwe generatie Japanse kunstenaars aan het publiek voorstelde en hiermee tegelijkertijd de ingeslapen Japanse kunstwereld een nieuwe impuls gaf.

Kunikata heeft buiten Japan inmiddels meegewerkt aan enkele tentoonstellingen.

In New York trok ze de aandacht voor haar aandeel in de ‘Little Boy'-expositie. Little Boy is het ‘koosnaampje' van Japanners voor de atoombom die Hiroshima in 1945 van de kaart vaagde. En in Parijs nam ze deel aan ‘Dream On: Visions of Artists in their Twenties' georganiseerd door Fondation Cartier pour l'Art Contemporain.

Opvallend of eerder merkwaardig is dat het werk van Mahomi Kunikata in het buitenland beter wordt begrepen: in haar geboorteland worden haar werken mondjesmaat verkocht, terwijl bijvoorbeeld in New York al haar werken in no time voorzien waren van een rode rond stickertje.

Nu voor het eerst in Nederland te zien met tekeningen en schilderijen bij Galerie Reflex in Amsterdam.

Artist information